| Πρωτομαγιά 2009 |
|
|
Η Σημασία της και η Προοπτική της Η πρωτομαγιά δεν είναι μόνο μία μέρα που σφραγίζει την άνοιξη. Είναι μία ημέρα-σύμβολο των μαζικών αγώνων της Εργατικής τάξης για καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ζωής, για καλύτερη κοινωνία. Την Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο, και σ’ άλλες πόλεις των ΗΠΑ, εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες διαδήλωναν, για 1η φορά στην ιστορία, για την καθιέρωση του 8ώρου.Η εργοδοτική βία διέλυσε τα πλήθη με πυροβολισμούς και βόμβες σκορπίζοντας τον θάνατο. Ποινή για τους «βασικούς υποκινητές» ήταν ο θάνατος και για πολλούς άλλους η ισόβια κάθειρξη. Το Σικάγο του 1886 δεν είναι μακρινό παρελθόν. Είναι ένα παράδειγμα μέσα στα πολλά της ιστορίας που η εργατική τάξη καταπιέστηκε και εκμεταλλεύτηκε. Σήμερα, οι συνθήκες εργασίας είναι σίγουρα καλύτερες από τότε αλλά δεν παύει να είναι άσχημες και να χειροτερεύουν συνεχώς. Οι όροι εργασίας δεν είναι δεδομένοι και με την παρούσα οικονομική κρίση χειροτερεύουν. Έχουμε κατάργηση του 8ώρου, αρχικά στον ιδιωτικό και στην συνέχεια στο δημόσιο τομέα, και την μετατροπή του σε ελαστικό ωράριο και κατ’ επέκταση σε υπερωριακό.. Ο κατώτατος μισθός του ανειδίκευτου εργάτη αγγίζει μετά βίας τα 600ευρώ, ποσό ελάχιστο για να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες. Από αυτή την κατηγορία δεν ξεφεύγουν και οι ειδικευμένοι υπάλληλοι εργάτες και υπάλληλοι, δημιουργώντας μία ολόκληρη γενιά χαμηλόμισθων και ετερόαπασχολούμενων, την γενιά των 700ευρώ. Η ανεργία τα τελευταία χρόνια συνεχώς αυξάνεται και ειδικά η ανεργία των νέων, φθάνοντας σε διψήφια νούμερα. Η οικονομική κρίση έρχεται να χειροτερεύσει περισσότερο αυτή την κοινωνική πληγή. Καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και έτσι ο κάθε εργαζόμενος, ξεχωριστά, διαπραγματεύεται και διεκδικεί μισθό και όρους εργασίας από το ενωμένο κεφάλαιο. Τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ελλειμματικά και βρίσκονται σε τέλμα αφού κακοδιαχειρίζονται και κατακλέπτονται με την βοήθεια γιάπηδων χρηματιστών, όπως έγινε πρόσφατα με το σκάνδαλο των ομολόγων. Το ασφαλιστικό σύστημα τροποποιείται από το ψηφισμένο νόμο Μαγγίνα-Πετραλιά, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των κοινωνικών φορέων, ενοποιώντας ταμεία, αυξάνοντας τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης γυναικών και άλλων κατηγοριών, επεκτείνοντας την ιδιωτική ασφάλιση, μετακυλώντας το κόστος στους εργαζομένους κτλ. Η σημερινή οικονομική ολιγαρχία, στο όνομα υποτίθεται της ανταγωνιστικότητας επιχειρεί συστηματικά, με την περιστολή των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, μία αναδιανομή του εισοδήματος εις βάρος των εργαζομένων, γυρνώντας προς τα πίσω το ρολόι της ιστορίας. Και είναι ακριβώς αυτό το πισωγύρισμα που καθιστά επίκαιρα ξανά, ίσως όσο ποτέ, τα αιτήματα των πρώτων εργατικών κινημάτων. Με την παρούσα οικονομική κρίση αποδείχτηκε πως ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι το ιστορικό μας πεπρωμένο και πως δεν έχει επέλθει το τέλος της Ιστορίας όπως διατυμπάνιζαν οι κήρυκες του Κεφαλαίου. Υπάρχει δυνατότητα και ανάγκη για μία άλλου είδους ανάπτυξη που θα θέτει τον άνθρωπο πάνω απ’ τα κέρδη και θα κατανέμει τον πλούτο δίκαια, που θα ενισχύει την κοινωνική συνοχή και θα αμβλύνει τις κοινωνικές και γεωγραφικές διαφορές. Το εργατικό κίνημα θα πρέπει ενωμένο και μαζικό και να διεκδικεί συλλογικά για βελτίωση των συνθηκών εργασίας . Θα πρέπει να διεκδικεί συλλογικά γιατί μόνο έτσι έχει μάθει να κερδίζει. Θα έχει με το μέρος του και όλους εμάς τους φοιτητές, σύσσωμο το φοιτητικό κίνημα. Γιορτάζουμε-και Τιμούμε- την Εργατική Πρωτομαγιά, όχι μόνον ως ιστορική μνήμη αλλά και ως ιστορική προοπτική για έναν καλύτερο κόσμο.
|
||||